آدمايي که مي شه باهاشون حرف زد ، دو دسته اند.

دسته ي اول اونايي که وقتي چيزي رو مي فهمند ، اون رو جدا از خودشان ، زندگي و دنيايي که براي خودشان دارند مي بينند و فقط غر مي زنند . يا عليرغم اين که به خوبي تحليل مي کنند ، با افرادي که درگير آن مسايل هستند احساس يگانگي نمي کنند . حس نمي کنند که آن ها همه شبيه هم هستند و درک خودشان از قضايا ، احتمالا به خاطر شرايط بهتر زندگي ، والدين فرهيخته تر ، در اختيار داشتن کتاب ها و منابع اطلاعاتي بهتر و... مي تواند باشد . اين آدم ها را اگر به وبلاگ هايشان سر بزني ، چيزهاي خوبي مي توني بخوني ، اما اگر روزي بخواهي يک کار اعتراضي يا تاثيرگذار بکني ، هيچ کدامشان را در صف اول نمي بيني . حتي اگر اين کار نوشتن يک مقاله ي خوب باشه ، اعتراض به ضايع شدن حقي باشه ، يا حتي اعلام حمايت از رفقاي دربندشان.  گو اين که همه ي بيانيه هايي که از طريق ميل برايشان آمده باشد را هم امضا کرده باشند يا در مورد طرح هاي مختلف نظرات خوبي هم داده باشند . اين ها همان کساني هستند که در نهايت مي گويند "لنگش کن".

اما دسته ي دوم خودشان را جدا نمي دانند .

مثلا مي فهمند که طبيعي است که مردها حاضر نيستند فمينيست باشند . چون در ظاهر موقعيت بهتري دارند و حاضر نيستند جايشان را با کساني که مشاغل و جايگاه هاي پايين تر را اشغال کرده اند ، عوض کنند .

مي فهمند که اکثر دخترها (حدود 90 درصدشان ، شايد هم بيشتر!) تپاله هاي احمقي هستند که مهريه هاي هزار سکه اي مي خواهند ، بدون حق طلاق ! و ک.ون مردها رو پاره مي کنند براي اين که خوشگل به نظر بيايند ، براي کي؟ روشن نيست .

و اين را هم مي دانند که خودشان هيچ گاه نه به اين مردها شبيه بوده اند و نه مي توانند آن مصرف کننده هاي صرف را تحمل کنند .

اما با اين وجود فکر نمي کنند که آدم هاي ديگر جدا از آن ها هستند که خوب ، احمقند ديگر ! کاريش نمي شود کرد . نه ؛ من هيچ وقت چنين حسي ندارم .

من کساني که پا شدند رفتند جنگ براي دفاع از هرچيزي که بهش اعتقاد داشتند (مهم نيست) را مي فهمم ، خانواده هايشان را هم . و از اين که حقي ويژه برايشان در نظر گرفته مي شه اصلا شاکي نيستم و هر وقت تو تاکسي نشستم يا دارم در مورد سهميه بندي جنسيتي تو دانشگاه ها حرف مي زنم يا بحث کنکور ميشه  ، سريع بحث سهميه ي خانواده ي اين آدم ها را مطرح نمي کنم که بگم من خيلي مظلومم و آن ها با اين کارشان حق منو خورده اند .نه ، چون به اين امر اعتقاد ندارم .

من با دخترهايي که در خانواده هايي مثل خانواده ي خودم بزرگ شده اند (و من دقيقا نمي دانم تفاوت من با اين دخترها از کجا پيدا شده!) يا آن هايي که حتي در اين حد هم شانس نياورده اند و به هر حال و به هر دليلي يک کالاي جنسي ِ مصرف کننده بار آمده اند احساس نزديکي مي کنم . دلم برايشان نمي سوزد . باهاشون احساس يگانگي مي کنم _ هر چند که من تا به حال از هيچ جنبه اي شبيه آن ها نبوده ام_ و فکر مي کنم اين براي کمک کردن به آن ها و بيرون کشيدنشان از اين وضعيت لازم باشد . يک جور احساس دين ، تشکر از مجموعه شرايطي که باعث شدند به آن ورطه نيفتم . شايد نتونم اين را خوب توضيح بدهم . البته معلوم هم نيست که اگر بتونم ، دلم بخواد اين کار رو بکنم يا نه!

حتي مردهايي وجود دارند که نمي توانند قبول کنند مي شه با زن ها برابر بود . چون تمام زن هايي که دورو برشان ديده اند يک مشت مصرف کننده ي شهوت انگيز دروغ گو بودن که در عمرشان بهترين کتابي که خوندن طالع بيني چينيه ... و بنابراين طبيعي است که نتوانند اين کوتوله هاي ملوس با کفش هاي پاشنه ده سانتي را با خودشان که احتمالا کتاب زياد خوانده اند يا حداقل چهار تا رفيق درست و حسابي داشته اند ، برابر بدانند . من حتي با اين مردها هم احساس بيگانگي نمي کنم . گو اين که ازشان گله دارم که "بابا ! شما هيچ کس رو نديدين ؛ منو که ديدين ! چرا فکر نمي کنين منم يه زنم و بنابراين زن ها همشون اون انگل هايي که شما تا حالا تو عمرتون ديدين نيستن . حالا گله نمي کنم که چرا پسر  خطابم مي کنين . در صورتي که رفتار من مي تونه رفتار عادي يه زن معمولي باشه ، چيزي که ما بهش عادت نداريم ."

من اين حس مردها را هم درک مي کنم ، آن ها را يک طبقه ي جدا که اصلاح شدني نيستند نمي بينم . هيچ همچين احساسي بهشون ندارم . هر چند که منم مردهاي فمينيست يا در حد حقوق بشري اش ، معتقد به برابري زن و مرد که دنيا را از دريچه ي "مردانه" - "زنانه" نمي بينند ، بلکه به چشم انسان نگاه مي کنند فارغ از جنسيت ؛ زياد ديده ام و مي توانم بگويم که در مقابل چنين مردهايي ، گروه اول احمق هاي قدرت طلبي بيش نيستند .

حتي آن هايي که نمي فهمند چرا سهميه بندي جنسيتي بد است..

يا آن هايي که خودشان را سخت در چادر يا قوانين دست و پاگير خانواده و جامعه مي پيچند ..

 يا حتي آن کالاهاي جنسي مد روز...

هيچ کدام از ما جدا نيستند .

چيزي که نمي گذارد من شبيه آن ها باشم اين است که مي دانم بايد براي اين وضع کاري کرد .