پنج شنبه: ساعت یازده و نیمه و خوشحالی از این که دیگه صدای کوفتی کر کننده "ترانه مادری" تو گوشت نمی پیچه که آخرشم نفهمیدی کجاش ترانه مادری بوده؛ حالا می تونی با اعصاب راحت بدون فحش دو صفخه کتابت ُ بخونی. خیالتم راحته که همه میلاتو چک کردی و رفقاتو خوندی و کلا تعطیل کردی می خوای یه شب دیگه رو هم نوچه نوچه کنون تموم کنی. بعد یهو دوازده و نیم که میشه هوس می کنی دوباره بری وبگردی. همینطور که داری کلوچه ای که از دو روز پیش تو کیفت مونده رو سق می زنی تا ته یه وبلاگ ُ می خونی و بعد که می آی ساعتو نگا می کنی می بینی دو شده و انگار ساعت اون پایین گوشه ی راست صفحه ت نبوده تا حالا که بهش نگا کنی. بالش ُ می ذاری پشت در که وقتی پنجره اتاقو باز می کنی در یهو باز نشه پدر محترم بفمه داری سیگار می کشی. آخ که چقد حالت خوب میشه وقتی می بینی داره بارون میاد. همونطوری که داری فکر کی کنی چقدر توی ذهن همه با هم فرق داره و بعضیا چطوری می تونن تَرَک ِ روی دسته ی لیوان شون رو یه صفحه کش بدن می ری تو نخ این که دو ساعت دیگه که تو می خوای بخوابی تازه یه سرباز بخت برگشته که از حالش هیچ خبر نداری و نکرده یه زنگ بزنه شماره یا آدرسی بده، باید از خواب بیدار شه و معلوم هم نیست تو این یه هفته عادت کرده به شب خوابیدن و صب بیدار شدن؛ چیزی که بهش می گن زندگی طبیعی یه آدم درست درمون ، یا نه. سیگارت به بی خیالی آدما حروم می شه و کاش می شد یه خبری ازت بشه.

 جمعه : بعدش تا ساعت 6 که بیدار بودم همش داشتم فکر می کردم کاش اینقدر زار نزنم اینجا، تا هر کی میاد یه سرکی بکشه پیش خودش نگه : اَه! بازم آه و ناله ی یکی از فراق یار و بدبختی های زمونه هواست، یا چرا این بی خیال نمی شه بره واسه دل خودش یه جایی کپه مرگشو بذاره و ساکت باشه. بعد دیدم که فردا(یعنی امروز) گند ترین روز هفته س؛ با این که هیچ روزش با هیچ روزش فرقی نداره و شب هاش از روزهاش بهتر نیست، جوری که باید تعجب کنی، و من حق دارم دلتنگی ها، گریه ها و خاطرات ناگهانی لعنتی م ُ یه جایی خالی کنم تا فردا دوباره بتونم لبخند بزنم و بگم من خوبم؛ با همان لحن احمقانه همیشگی که مخصوص خودمه . به هیچ جایم هم نیست این دنیا با آن نماندن ها و حسرت های مسخره ش .

  و بعدش هم دیدم این روزها که دلمان می گیرد نمی دانیم کجا ببریمش و همین جور که توی دستمان گرفته ایمش هی بهش زل می زنیم، اشکمان با خنده مان قاطی می شود و خوب که کفرمان در آمد شانه بالا می اندازیم و پرتش می کنیم آن ته مه ها تا دوباره با هزار جان کندن خودش را بکشد بالا و دوباره بگیرد. از بس که سمج است و از بس که تو را دوست دارد. این را که بهش می گویم قیافه ی احمقانه ی خنده داری به خودش می گیرد جوری که مجبور می شوم بگویم به درک! برو بمیر. انگار که تا پیش از این نمرده باشد. بعد مثل سگ پشیمان می شوم و برای این که خرش کرده باشم تا یک هو به سرش نزند همان ته مه ها بماند و دیگر بالا نیاید دست می کنیم از قسمت های خوب زندگیمان صورت خندان تو را در میاوریم بهش نشان می دهیم؛ که همان طوری که داری لبت را می گزی برایت می میرد. بعد که بهش می گویم لعنتی این را دادم که نمیری مثل بچه ها قهر می کند، پشتش را می کند به من و عکس تو را قایم می کند، اما سرش را که بر می گرداند و قیافه ی وامانده ی مرا که می بیند، لب ورمی چیند و عکس را پسم می دهد و می رود برای خودش یک گوشه ای بغ می کند. اصلا هم عین خیالش نیست که یکی دو ماهی می شود که رفته ای آنقدر که حسابش از دستم در رفته و انگار یکی دو ماه زمان کمی ست برای بی خیال شدن. خوب که چزاندمش دستش را می گیرم می آورم سرجایش می نشانم تا چند ساعتی برای خودش بپلکد و خوش باشد تا دوباره بگیرد.

پ.ن: هیچی، حال کردم یه پست رو هم واسه دل خودم بنویسم.

علیرضا ثقفی آزاد شد.