دبستان که بودم تقریبا هر روز دفتر مدرسه می خواستندم. نه تنها من، هر کدام از اعضای گروه چهار نفره مان را به نوبت؛ یا دعوا کرده بودیم، یا در حیاط مدرسه دویده بودیم – آن زمان خیلی کارها ممنوع بود – یا دخترک لوسی را اذیت کرده بودیم ، یا پر سر و صدا بازی کرده بودیم و یا این که هیچ کاری نکرده بودیم!

یادم می آید آن زمان یک کوله پشتی زرد داشتم. یک روز که آن را در پی بازی، کنار باقی کیف ها در صف انتظار سرویس گذاشته بودم یکی از دانش آموزان کوله ی مرا به اشتباه با خود برد و من وقتی خواستم سوار سرویس شوم متوجه شدم کیفم نیست. از ترس مادرم تا بعد از ظهر در مدرسه ماندم تا اینکه پدرم آمد و مرا برد. موضوع به همین سادگی بود. اما فردایش ناظم مدرسه به خاطر این پیشامد مرا بسیار سرزنش و دعوا کرد به دلیلی که هیچ وقت نفهمیدم چیست. درست است که من زیاد شر به پا می کردم ولی آن بار واقعا مقصر نبودم. تنها حدسی که می زنم این است که شاید از بچه های شیطان خوشش نمی آمد.

آن زمان یک مشت معلم پرورشی عقده ای ریخته بودند در مدارس که مثلا بچه ها را ارشاد کنند. صورت یکیشان با آن عینک بزرگ و مقنعه ی چانه دارش هنوز در خاطرم مانده است.

خلاصه که هر روز در گوش ما – و به خصوص بچه های بدی مثل من- روضه می خواندند دختر خوب کیست و تو با چه کارهایی دختر بدی می شوی.

از قضا این خانم محترم دختری هم داشت هم سن و سال ما که در همان مدرسه درس می خواند.

از طرفی آن وقت ها پدیده ای در مدارس بود به نام "مامور کلاس" که هر روز صبح وقتی بقیه دانش آموزان صف می بستند و از جلو نظام می دادند، کلاس ها را می گشتند مبادا یکی از فسقلی ها از آداب صبحگاهی جا بماند.

من هم برای اینکه از راست ایستادن سر صف، نشان دادن ناخن، خواندن سرود و سایر مراسم تادیبی صبح ها فرار کنم چند وقتی آسه رفتم و آمدم تا شدم یکی از این پدیده ها. یک روز صبح یکی از سال دومی ها در کلاس مانده بود. وارد کلاس که شدم دیدم روی صندلی معلم نشسته و دارد همین جور فین فین می کند. دعوایش کردم که چرا در کلاس مانده و مگر قوانین مدرسه را نمی داند و ...

اما از آنجا که باید در عمله ی قدرت بودن من خللی پیش می آمد کوچولوی دعوا شده، همان دختر معلم پرورشی کذایی بود.

به دقیقه نکشید که خبر را به مادرش رساند. من داشتم برای خودم در یکی از کلاس ها گشت می زدم که دم در او را دیدم. با آن عینک بزرگ و ابروهای درهم فکر کنم ترسناک ترین موجود زندگیم بوده باشد– اگر "ماتیلدا"ی رولد دال را خوانده باشید می توانید فرض کنید یک خانم ترانچ بول دیگر!- .

دختر کوچکی را تصور کنید که یک زن چاق با لباس سر تا پا مشکی جلویش ایستاده، آنقدر نزدیک که بوی عرق تنش کُشنده شود و گردن دخترک از نگاه کردن به بالا درد بگیرد. اما همه اش این نبود. چنان فریادی سرم کشید که وقتی به خودم آمدم دیدم راستی راستی لباسم را از ترس خیس کرده ام.

این که می گویم بعضی از این دفتر رفتن ها و دعوا شدن ها به خاطر هیچ بوده، همین است.

حالا گیریم که من از یافتن طعمه برای نشان دادن قدرت مسوولیتم خوشحال شده باشم، دلیل نمی شود زنیکه ی گُنده مرا آنطور بترساند؛ آن هم به خاطر انجام وظیفه ای که خودشان به عهده ام گذاشته بودند و او با نامردی می خواست دخترش را از آن معاف کنم.

اما از آنجا که از حد یک دختر خوب بیش تر شیطان بودم گاهی با قضاوت های غرض ورزانه هم روبرو می شدم و این البته بعد ها هم ادامه پیدا کرد.

همه اینها را گفتم که از علیرضا فیروزی بگویم.

چند ماه پیش به خاطر قضیه زنجان(+ و +) دستگیرش کردند، مدتی بازداشت بود و حالا که دوباره گرفتندش اتهام جدیدی به پرونده اش اضافه شده است: مطالبی که در وبلاگش می نوشته.

مگر نه اینکه این آدم از قبل هم وبلاگ داشته برای خودش، می نوشته و حتی روزنامه نگار بوده است! بعد شما یک هو یادتان آمد اینها را؟ درست بعد از قضیه زنجان؟ درست بعد از زمانی که فهمیدید به خاطر رو کردن دست آن مردک هوسران نمی توانید متهمش کنید؟! حالا می خواهید به جرم شیطنت های گذشته اش بترسانیدش و چون دست همکار نامحترمتان را رو کرده به انتقامتان مفتخرش کنید؟

پیش خودتان چه می اندیشید؟ آیا فکر می کنید مادران سیه پوش این همه جوان که قربانی توحشتان کرده اید شما را بخشیده اند که اینک سراغ طعمه های تازه رفته اید؟ حالا نوبت وبلاگ نویسان شده است؟ آیا خون امید رضا میر صیافی هم سیرابتان نکرد؟

 .

 .

 .

من و تو ساکت بودیم وقتی امید رضا را سلاخی کردند.

من و تو ساکتیم وقتی علیرضا فیروزی را برده اند.

تو ساکت خواهی ماند وقتی من فریاد می کشم.

تو را می برند و جز کَرکَسانی که بر جنازه ی من نشسته اند کسی نمانده است.

این مطلب را وقتی نوشته بودم که علیرضا آزاد نشده بود. علیرضا فیروزی از زندان آزاد شد.